سیاست بین الملل

کسایی که در لباس خیرخواهی و عدالت جویی دست به کاری می زنند که باعث ریختن آبروی مومنی شوند باید در پیشگاه خداوند جوابگو باشند. حالا ممکن است که گاه ما بیاندیشیم که فقط نام شخص را نبریم دیگر هیچ خطایی مرتکب نشدیم در حالی که با بیان خود در اینگونه از موارد آبروی عده یا گروهی را بر باد می دهیم که بسیار نابخشودنی تر است. اشاره من به وبلاگی است که در آن بچه های دانشگاه امام صادق (ع) را مورد هدف قرار داده است و با بیان ادعایی که صحت آن مورد تردید است._ ولی به فرض صحیح بودن هم بیان آن به گونه ای که این دوست بی توجهمان بیان کرده اند آبروی تمام امام صادقیها را در معرض خطر قرار داده است _ به فرافکنی و غوغا سالاری پرداخته است
من برای توجه همه کسایی که به این سایت سر زده اند و همچنین برای توجه خاطر بنده خدایی که این مطلب را نوشته است بر خود فرض می دانم که مطالبی را بیان کنم:
اولا: من هیچگاه در صدد دفاع از مواضع مسئولین دانشگاه نبوده و نیستم. چرا که من به عنوان کسی که هفت سال از بهترین سالهای عمرم را در این دانشگاه سپری کرده ام شاهد ضعفها و افراط و تفریطهای فراوانی بوده ام. که عمده ضعف ها هم به سیستم مدیریتی دانشگاه برمی گردد. جنبه های تحکیمی رفتار مسئولین، عدم التزام مسئولین دانشگاه به پاسخگویی خواسته های دانشجویان، سوء استفاده از حسن خلق دانشجویان، فشارهای خارج از معمول بر روی اساتید و دانشجویان، عدم انعطاف پذیری و هزار یک مشکل دیگر از جمله مسائلی است که ما در طول این سالیان با آنها مواجه بوده ایم و از آنها رنج برده ایم. کما اینکه عدم برخوردهای مناسب کارکنان و مسئولین دانشگاه موجب افت تحصیلی و کاهش انگیزه دانشجویان و حتی باعث شده است که برخی از دانشجویان دچار عقده های شدیدی شده و بعد از فارغ التحصیلی به نوعی با رفتارهای معاندانه خود در صدد انتقام گیری از مسئولین بر آیند و البته همه اینها گوشه ای از مشکلات دانشگاه است.
ثانیا: هر چند سیستم دانشگاه پر از اشکال است. اما قوتهای فراوانی در دانشگاه وجود دارد که چشم پوشی از آنها بی انصافی است.که از عمده ترین آنها وجود دانشجویانی فوق العاده متعهد ، بااستعداد و دلسوز است. که به اعتراف تمام کسانی که با این دانشگاه آشنا هستند. جزء بهترین دانشجویان در سراسر کشور هستند.که به عکس بسیاری از دانشگاهها اولویت اول و اساسی دانشگاه را تلاشهای علمی تشکیل می دهد و شکی نداشته باشید که افرادی را که در دانشگاه امام صادق(ع) می توان یافت در هیچ دانشگاه دیگری نظیر ندارند. چه از بعد اخلاقی و چه از بعد علمی و چه از نظر استعداد. چرا که غالبا افراد گل چین شده ای هستند اما خوب هیچ بوستانی بدون خار نیست. و دانشگاه امام صادق هم از این قاعده مستثنی نیست و بعضا به خاطر ضعفهای مدیریتی و عدم برخورد مناسب عده قلیلی از آنها از مسیر صحیح خود خارج شده و به بیراهه کشیده می شود. و در اینجاست که عده ای از روی عناد یا از روی ندانم کاری یا برای جذب مخاطب یا هر دلیل دیگری که خود و خدایشان بهتر می دانند، خطایی را که یک نفر انجام داه است جنان بزرگ نمایی کرده و آب و تاب می دهند و به همگی تعمیم می دهند که انگار همچین خطاهایی به صورت متداول و معمول در دانشگاه اتفاق می افتد و همه دانشجویان اهل این کار هستند.من نمی گویم دانشجویان دانشگاه همگی معصومند و هیچ گناهی در دانشگاه صورت نمی گیرد قطعا این گونه نیست . اما خوب نوع بیان یک مساله و فضای بیان آن بسیار مهم است. نگارنده که خود امام صادقی است و با منطق و فلسفه آشناست نمی تواند بهانه هایی مانند اینکه این مساله که مگه دانشجویان امام صادق گناه نمی کنند و یا این ادعا که این مساله بیان حقیقت بوده است را دست آویز قرار داده و چنین اادعاهایی را در بوق و کرنا کرده و با پیاز داغ فراوان بیان کند و آن هم در فضایی که ذهنیت مخاطب را نسبت به کل دانشجویان دانشگاه تغییر دهد .ما چنین افرادی را به خدا وا می گذاریم چرا که این مساله اهانت به همه دانشجویان است وبر خودم فرض می دانم که به این بنده خدا که از معرفی خود هم ابا دارد بگویم که: اگر شما نیتتان امر به معروف و نهی از منکر است. راهش ریختن آبروی مومنین نیست و کار شما هیچکدام از شرایط امر به معروف را ندارد و اگر قصدتان چیزی غیر از این باشد که وای به حالتان بر خود بترسید و توبه کنید مبادا که وسوسه های شیطانی و هواهای نفسانی شما را وادار کرده باشد که دست به چنین اقدامی بزنید.و بترسید از روزی که مجبور باشید در پیشگاه حضرت حق پاسخ گو باشید.